Kuzeyli Asilzade ve Yırtıcı Kuş Hanımının Kar Ülkesindeki Avcılık Hayatı
Kutup Gecesi
Kar
fırtınasında, Sieg ve ben köpekleri besledik. Ren geyikleri ormanın çitle
çevrili bölgesindeydi. Rüzgar düzelirse onları yürüyüşlere çıkarabilirdik,
ancak bugünkü hava nedeniyle onları eve götürdük ve orada kalmalarını sağladık.
O
zaman Sieg ile rahatladığımı söylemek istiyordum, ama fakir bir asil böyle bir
zarafeti karşılayamazdı.
Evde
dağ gibi birikmiş işler bizi bekliyordu.
Bunu söylediğimde, Sieg elinden geldiğince yardım edeceğini söyledi.
Gerçekten güvenilir bir eşti. Gözlerim doldu.
İlk
olarak ihmal ettiğimiz kürkleri işleyerek başladık.
Kürk suda yıkanmıyordu. Bu yüzden otlar ile özel toz bir sabun kullanılarak
temizleniyordu.
“İlk
olarak, bu özel tozu kürkün üzerine serpiyoruz.”
Bugün
bir öğrenciyle beraber çalışıyordum. Önlük giyen Sieg, söylediğim yöntemi not
alan ciddi bir öğrenciydi.
Tozu
kürkün her tarafına serptim ve özenle ovuşturdum.
“Tozun
rengi döndüğünde onu silkeliyoruz.”
“Sadece
bakarak bunu anlamak çok zordur, kürk kolayca kirlenir.” çalışmaya devam
ederken bunu mırıldandım.
Kürkü
ovmaya devam ettim. Hiçbir leke kalmadığına emin olana kadar temizledim.
“Tozun
rengi dönmeyi bıraktığı zaman onu çıkarıyoruz.”
Hızlı
hareketlerle yüzey boyunca fırçaladım.
Son işlem için kürkü temizlemek için sabunlu suya batırılmış bir bez
kullanılıyordu.
Açıklamalarla
işim bittiğine göre, şimdi Sieg’in sırası gelmişti. Herhangi bir hata olup
olmadığını görmek için onu denetledim.
“Evet,
iyi yapıyorsun.”
İyi
duyulara sahipti, kürkü bir acemiden beklenmedik bir çeviklikle temizledi.
Bunu merak ettiğimde, ordudayken deri ekipmanlar ile ilgilenmeye benzer
olduğunu söyledi. Öyleyse bu mantıklıydı.
Palto,
ayakkabı, şapka ve eldiven. İkimiz beraber çalışırken bitirmek sadece biraz
zaman almıştı.
“Sieg
burada benimle olduğu için şanslıyım. Her yıl yalnızdım.”
Sieg
olduğu iki kat daha fazla eşya yapmamız gerekiyordu, ama sohbet ederken
çalışmak eğlenceliydi. Yalnızken daha yavaş çalışan birisi olduğum için Sieg'e
sahip olmak gerçekten güzeldi.
Sonra
evi temizledik.
Güçlü soylu bir ailenin saygın bir kızı olmasına rağmen, hala ordudan bir
kadındı. Mükemmel temizlik yaptı.
“Kendi
temizlik işimizi kendimiz yapıyorduk.”
“Anladım.”
“Aa. Kimse temizliği sevmediğinden mola zamanlarımızda oyunlar yaptık ve kaybedenlere
temizlik yaptırdık……”
Orduya
yeni girdiğinde, sadece on üç yaşında, Sieg o kadar çok oyun kaybetmiş ki
temizlik konusunda iyi hale gelmişti. Ancak, kaybetmekten nefret eden birisi
olduğu için kitaplar satın almış ve kazanma stratejileri üzerinde çalışmıştı.
“Şimdi
neden kazanamadığımı görüyorum.”
“Ama potansiyelin var.”
“Gerçekten mi? Yakında kazanmaya başlayıp başlamayacağımı merak ediyorum~”
“Ben de bunu merak ediyorum.”
“O zaman benim için bir kez kaybetmez misin?”
Şakacı
şekilde sohbet ederken öğle yemeği vakti geldi.
Öğle yemeğinde, çorbanın geri kalanını ısıttım ve ren geyiği etini şöminede
bazı otlar ile şişleyip közledim.
Bugünün
ren geyiği geçen sefer Sieg tarafından yakalanandı.
Artık dayanamıyordum, bir ısırık aldım. Dokusu şaşırtıcıydı ve lezzetli suyu
ağzımdan aktı. Otlar tadını çok etkilememişti ve suyu ile karışmıştı.
Sieg
bile tadının her zamanki ren geyiğinden ne kadar farklı olduğuna dair şaşırmış
bir ifade oluşturdu.
“Bu
harika.”
“Öyle değil mi?”
“Gerçekten lezzetli.”
“Sevindim. Tadına bakmanı istiyordum. Aksine, bunu alabilmemiz senin sayende
oldu.”
Buna
göre, Sieg ne mütevazı bir görünüm ne de onaylıyormuş gibi baktı sadece sıcak
bir gülümseme takındı.
Böyle
değerli bir ifadeye, bilinçsizce ona düştüm.
Ancak,
bu gülümseme hızla kayboldu ve yerini sert bir görünüm aldı.
“Bu,
tek başına olan ren geyikleri için tehlikeli.”
“…… Evet.”
Sieg’in
nadir gülümsemesini gördüğüm için vurulmuştum ama kısa süre sonra asker haline
geri döndü. Dünyadaki her şeyin o kadar tatlı olmadığını güçlü bir şekilde
hissettim.
“Ancak.”
“?”
Konuşma
henüz bitmemişti. Havada bir kaşık çorba tutarak durdum ve eşime baktım.
“Gelecek
yıl yardım edebilirim. O zaman birlikte avlayalım.”
“…… He!? O, ah, sıcak!”
Onun
sözlerinden dolayı çorbayı, masada duran elimin arkasına döktüm.
Hala
sözlerinden dolayı kafam karışmış haldeyken Sieg çorbayı peçeteyle sildi. Sonra
biraz kar almak için pencereleri açtı, onları bir beze koyup elimin arkasına
koydu.
“……
Ne yapıyorsun.”
“Ü-Üzgünüm.”
Gelecek
yıl hakkında bir şeyler söylediği için olduğunu söyleyemezdim. Eğer burada
umutlu bir şekilde durursam ona yük olabileceğimi düşündüm.
Şimdilik
bir yıl yanımda kalacaktı. Bu hala yeterince iyiydi, kendi kendime söyledim.
◇◇◇
Öğle
yemeğinden sonra atölyede çalışmaya başladık.
Yine çalışkan öğrencim Sieglinde ile birlikteydim.
“Bugün
kuksa{1} yapacağız.”
Sami
halkının geleneksel bir zanaatıydı.
Eziyetli bir süreçle yapılan küçük bir bardaktı.
Malzemesi,
iki ay önce hasat edilen kurutulmuş bir huş ağacı yumrusuydu.
Sağlam ve ince taneli ile olanla yapılmalıydı. Ancak bu bölgede, burada sadece
huş ağaçları vardı, bu yüzden onları kullanmaktan başka seçeneğimiz yoktu.
“İlk
olarak, kabukları tahta bir topak haline getirmek için oyuyoruz.”
Kabuklar
özel olarak tasarlanmış bir keski ile oyuluyordu.
Odun sert olduğundan dolayı kadınlar için zor olabileceğini düşünmüştüm ama
burada bile Sieg güçlüydü ve el becerisi vardı.
Yuvarlak
huş ağacı yumrusu kare bir şekle getirilirdi ve ortada yuvarlak bir delik oyulurdu.
Sieg bir tane yapıncaya kadar geçen sürede ben üç tane yapmıştım.
“Sieg,
ellerin iyi mi?”
Huş
ağacı gerçekten sertti. İlk başta ellerimin nasıl su topladığını hatırlayarak
endişe içinde sordum.
“Sorun
yok. Ellerimdeki deri zaten sert.”
“Anladım. Bunu duyduğuma sevindim.”
“Daha doğrusu…”
“?”
“… Ritz’in eli çok daha kötü.”
“…… Aa, daha sonrasında ilaç uygulamadığımız için.”
“……”
Yaralı
elime bakarken mırıldandım. Bu kar ülkesinde zorluklar bitmiyordu.
Bu
köydeki insanlar yarayı tatlı suyla duruluyor veya yaraları iyileştirmek için
dikkatlice ovalıyorlardı.
Bir
süre önce yabancı bir baloda, sarhoş olduğum için düştüğüm bir zaman vardı.
Orada, yaraya ilaç uygulamış ve bandajla sarmışlardı, bu yüzden çok
şaşırmıştım.
İlaç kullanınca ağrı hızla gidiyor ve neredeyse hiç yara izi bırakmıyordu. Bu
nedenle, köy dükkanına ithal ilaçlar getirtmiştim ancak köylüler hala eski
yöntemlere inandıkları için stokta her zaman bir miktar ilaç vardı.
Tabii
ki ciddi bir yaralanma veya ciddi bir hastalık kaparsak doktorları
çağırıyorduk.
Çünkü büyükbabam Ruh’un öğretilerinin çoğunlukla yanlış olduğunu savunuyordu.
Ona
böyle şeylerden bahsettiğimde, Sieg de anladı.
Sıcak
şarabı yudumlayıp iç çekerken beni daha çok iş bekliyordu.
Dördüncü
oyma. Temiz bir şekilde oyulabileceği bir nokta değildi.
“Bunu
yaptıktan sonra, karın içine gömeceğiz.”
Hala
bir kar fırtınası vardı, ama yine de dışarı çıktım. Az önce yaptıklarımı
gömdüm, dün gömdüğüm huş ağacı tahtasını kazıp çıkardım.
“Bu
henüz bitmedi.”
Bir
gün boyunca karda bekletildikten sonra, odun daha sonra tuzlu suda
kaynatılıyordu ve konsantrasyonu deniz suyu ile aynı hale geliyordu. Eğer bu
yapılırsa odun neredeyse hiç çatlamıyordu.
“Kaynattıktan
sonra temizlemek için kurutmamız gerekir. Bu da zaman alıyor.”
Bardağın
dış görünüşünü yapmak daha da zaman alıyordu.
Kaynadıktan
sonra kuruması yaklaşık yedi gün sürüyordu.
Bir hafta önce kurutulmuş ahşabı biraz oydum. Bir gün için yeterli olduğunu
düşünerek temizledim ve atölyeden ayrıldım.
Bu,
uzun kutup gecelerinin başlangıcıydı.
{1} Kuksa: Geleneksel İskandinavya Sami halkı tarafından oyulmuş huş
ağacı yumrusundan hazırlanmış geleneksel bir bardak türüdür.