Kuzeyli Asilzade ve Yırtıcı Kuş Hanımının Kar Ülkesindeki Avcılık Hayatı
Kızıl Kartal
Gezimiz
beklenmedik bir şekilde, herhangi bir sorun olmadan devam etti. Üç orman
kulübesini geçtiğimizde bile, Sieg tek bir yorgunluk işareti göstermedi. Korku
içindeydim. Gerçekten de ordudan biriydi.
Üçüncü
molamızda bir yemek daha yedik. Sadece oturmamıza rağmen, hala çok fazla enerji
harcıyorduk. Aç hissetmesek de yemek yemek iyi geliyordu.
Buradaki
yaşlı adamdan yemek (※ ücretli) istedik, ama bize verdiği
şey altı
tane kalın
dilim siyah arpa ekmeği ve altı tane düz
yuvarlak dilim peynirdi (üç kişilik). İçecekler de servis edildi ama soğuk
geldiler. Bu yüzden bu tarifsiz bir his hissediyordum.
Mola verdiğimiz üçüncü kulübedeki yemek en pahalısıydı ama en sade olanıydı.
Gerçeği
kabul ederek, yemeği mümkün olduğunca lezzetli hale getirmenin yollarını
düşündüm.
Peyniri masanın üzerindeki şişe taktım ve onları şöminenin yanında ızgara
yaptım. Birkaç saniye içinde peynir eridi ve yüzey parlaktı. Sonra bunu ekmeğe
koydum ve Miruporon'a verdim. Sieg için bir tane daha yaptım. İkinci defada
Sieg peyniri eritti. Bir kadının benim için yaptığından tadının daha iyi
olduğunu söylediğimde acı bir şekilde gülümsedi. Gerçeği söylüyordum ama belki
de sıradan tavrımdan dolayı bana inanmıyordu.
Yemek
yemeyi bitirdikten sonra haritayı açtım ve buradan sonraki rotayı açıklamaya
başladım.
“Yaklaşık
iki saat içinde güneş batacak, bu yüzden altına başka bir şey daha giymek
isteyebilirsin.”
“Güneş bu kadar çabuk mu batıyor?”
“Şaşırdın mı?”
Kışın,
güneş öğleden biraz sonra batıyordu. Ayrıca, burası önümüzdeki iki ay boyunca
güneşin doğmayacağı korkunç bir bölgeydi. Sieg’in gri gözleri, ciddi bir ifade
yaparken şaşkınlıkla açıldı.
“Yakında
ormandan çıktığımızda sıcaklık sıfırın altına düşecek. Bu yüzden kontrol için
on beş dakikada bir duracağız.”
“Neyi kontrol etmek için?”
“Hipotermi.”
Hipotermi.
İnsanların soğuk ortamlarda sıcaklıklarını normal tutamadıklarında ortaya çıkan
bir semptomdu. Vücut sıcaklığı düşmeye devam eder ve tüm hayati faaliyetler
durana kadar dengesizliğe neden olurdu. İnsanlar buna patlayarak ölmek
diyorlardı.
“Köydeki
geyiklerle dışarı çıktığımızda insanlar bazen bu şekilde ölüyor……”
Açıklarken
devam edemedim. Sieg bana endişeyle baktı, ama bu taşan duyguları açıklamak
için kelime bulamadım.
“……
Üzgünüm, Sieg.”
“Neden bahsediyorsun?”
“Hareket ederken ölmek, bunun normal olmadığını fark ettim.”
“……”
Köyde
sadece ailemi düşünerek büyümüştüm ve gittiklerinde sadece kendimi düşünerek
yaşamıştım.
İlk kez birisinin hayatından sorumlu olduğumu fark ederek konunun ağırlığını
bir kez daha fark ettim.
Keyfi
kararımdan dolayı birinin hayatını tehlikeye atmış olabilirdim.
“Evlilik
konusunda çok heyecanlandım, Sieg’in hayatı için ne kadar tehlikeli
olabileceğinin farkında değildim.”
“İyiyim. Benim için endişelenme.”
“……”
Sieg
öyle diyordu ama hiçbir garanti yoktu.
En
son bir nişanlımı getirdiğimde, ilkbahardan yaza giriyorduk. Ve yakındaki bir
limandan ren geyiği ile gelmek sadece bir saat sürmüştü.
Deniz
donmuş olduğu için o liman şu anda kapalıydı.
“……
Seni gerçekten daha sıcak bir mevsimde getirmeliydim.”
“—— Sana bir hikaye anlatayım.”
“He?”
“Yaklaşık on bir yıl önceydi. Hala gençlik zamanlarımdayken.”
“?”
Görünüşe
göre tedirginliğimi görmezden geliyordu, çok uzaklara bakıyor ve geçmişi
hakkında konuşmaya başlıyordu.
◇◇◇
Askere
alındıktan beş yıl sonra, ön cephelere gönderilecek seçkin bir asker olarak atanmış.
Tam olarak her gün eğitim almışlar, her gün kendilerini sertleştirmişler.
Bunu
yaparken yılda bir kez yapılan dağcılık eğitimi zamanı oluyormuş.
Henüz ince bir kar tabakası olan bir dağın zirvesinde bir hafta geçireceklermiş.
Sadece bir hafta boyunca yemeği ve asgari ekipmanı olan Sieg, bunun en çok uzak
durulan eğitim olduğunu söyledi.
“Dik
yamaçlara sessizce tırmandık, ama beş saat sonra bir şey oldu.”
Ani
bir sağanak yağış ile, insanların Sieg’in ekibine saldırmasını önleyecek kadar
güçlü bir fırtına çıkmış.
Doğa şartlarına maruz kalan ve hareket edemeyen müfreze komutanı terk etmeye
karar vermiş.
Kısa
bir tırmanıştan sonra dağ kenarında bir kulübe bulmuşlar, böylece ekip oraya doğru
yönelmiş.
“Kısa
bir süre sonra yağmur ve rüzgar duracak. Herkes böyle düşündü.”
Ancak,
fırtına dört gün boyunca kesilmemiş.
“Gıdanın
yanı sıra yakacak odun bitti. Dördüncü gün yağmur çatıda delikler açmaya
başladı ve kulübenin zeminine sertçe yağmaya başladı.”
Bu
trajik sahnede, bazı insanlar bilinçlerini koruyamamış.
“Geçmişe
bakıldığında hipotermi olabilir.”
“……”
Dördüncü
gün de yardım gelmemiş.
Beşinci günde hava açılmış, ancak sadece Sieg ve bir kişi daha hareket
edebiliyormuş.
“Bir
asker dışarıdan yiyecek almayı önerdi. O zaman, hala kulübede kalmak ya da fark
edilir bir beyaz bayrak dikip yardım gelmesini beklemek gibi sakin kararlar
veremedim, açlık yüzünden.”
Kulübenin
dışında kar birikmiş. Ancak, hareket etmek çok zor değilmiş, bu yüzden karla
kaplı alanların içinden zikzaklar çizerek geçmeye karar vermişler.
Dağı
aramalarına rağmen kış sona ermiş, bu yüzden yiyecek hiçbir şey yokmuş. Zarar
içindelerken bir şey keşfetmişler.
“Büyük
bir geyikti. Yoldaşım hızla nişan aldı ve bir ateş etti.”
İyi
eğitimli bir hamle ile kurşun hedefi vurmuş ve geyik yıkılmış.
Sanki yorgunluğu bir yalanmış gibi, Sieg’in yoldaşı geyiğe doğru düz bir
çizgide neşeyle koşmuş.
“Ancak
geyik ölmemişti. Yaklaştığında hemen midesine doğru hücum etti.”
Geyik
sadece şaşkınlıktan yere devrilmişti.
Sieg bir bıçakla karşı koymaya çalışmıştı.
O
geyiği avlamak için gerçekten havasında olduğu için, geyiğin boynuna ve karnına
ölümcül darbeler verecek büyük ve sert bıçağa sahip olduğu şanslıymış.
“Geyik
sonunda düştüğünde, kanla kaplıydım. Ama daha büyük bir sorun vardı.”
Geyik
tarafından saldırıya uğrayan yoldaşın burnu kanıyormuş ve yere serilmiş.
“Geyiği
mi yoksa yoldaşımı mı geri götüreceğim konusunda acı içinde düşünüp durdum. Şimdi
olsa tereddüt etmeden geyiği geri götürürdüm ama o zamanlar tamamen acımasız
değildim……”
Nihayetinde
yoldaşını geri taşımış ve ona ilk yardım yapmış.
“Yalnız
dışarı çıkma cesaretine sahip değilim, harap olmuş kulübede rüzgara ve karlara
maruz kalırken yardım gelmesini bekledim.”
Kurtarma
birimi yarım gün sonra gelmiş.
“Beni
kanla kaplı olarak gördüklerinde bir an için kafa karışıklığı içinde yoldaşımı
öldürdüğümü düşündüler.”
Sieg,
yoldaşlarıyla konuştuğu ve yaralılara doğru tedavi sağladığı için herkes eve
canlı olarak dönmeyi başarmış.
Bunun
için Sieg ülkeden bir ödül almış.
‘Adler (Kartal) Madalyası’
Kartal cesaret ve gücü temsil ediyordu ve madalya, olağanüstü performans
gösteren insanlara veriliyordu.
“Geyik
kanıyla kaplanmamın hikayesi ve kartal madalyası karıştı ve tekrar dışarı
çıktığımda çoktan asılsız ‘Kızıl Kartal’ takma adını aldım.”
'Kızıl
Kartal' takma adının kökenini merak ediyordum ancak kaba olabileceğinden henüz
sormamıştım. Hikayeyi şimdi duyabildiğim için tatmin olmuştum.
“……Şey,
epey uzun bir hikaye ama endişelene bak.”
“He?”
“Sence kim ölme tehlikesi altında?”
“!!…… Sieg hipotermiden ölebilir.”
“Ölecekmişim gibi mi görünüyorum?”
“…… Hayır, hiç de bile.”
İlkbaharın
başlarında karla kaplı bir dağda bütün erkekler yıkıldığında bilinçli kalmıştı
ve hatta bir geyikle savaşmıştı. Sieg'in bir kızakta hareket ederken
bayılmasını hayal bile edemezdim.
“Sana
söylemiştim. İyi olacağım.”
“……”
Onun
çok inandırıcı sözlerine ister istemez başımı salladım.
Bu
arada, 'askeri eğitimindeki en korkunç olayının' hikayesi buydu. Daha korkunç
hikayeler olabileceğini hayal ettiğimde nasıl hissettiğimi gerçekten tarif
edemezdim.
![](https://www.serinovel.com/uploads/2021/2/ErkBFShYRIhVCIK.jpg)